Hoofdstuk 32 – Mimi’s ontvoering

Enkele uren na de ontvoering van Mimi, komt Claire thuis van haar werk en gooit haar tas op de keukentafel. Door de luchtverplaatsing dwarrelt een brief van de tafel. Nieuwsgierig loopt ze om de tafel heen en raapt het op. Meteen krijgt ze de schrik van haar leven.

‘Noa, ik heb jouw liefje. 20.000 euro zondag om 14.00 uur in de vuilnisbak bij het beeld van de gevallen soldaat in het park. Anders vertel ik het je huisgenoten. D’

Claire schrikt zich rot. Marc komt bezweet en met een rood gezicht binnen. Hij heeft intensief getraind die middag. Hij ziet haar gezicht.

“Wat is er?” vraagt hij ongerust.

“Mimi is ontvoerd!” roept ze uit.

Lisa komt op dat moment ook binnen. “Mimi is ontvoerd?”

“Ik ga de anderen halen. Ze zullen wel in de kelder aan het werk zijn,” zegt Marc, alle bloed is op slag weggetrokken uit zijn gezicht.

Even later komt hij terug met een even bleke Noa. Jean Paul en Lana volgen in een rustiger tempo. Noa grist de brief uit Lisa’s hand om de tekst te lezen. Dan begint hij hartgrondig te vloeken. De wenkbrauwen van Claire en Lisa gaan omhoog van verbazing. Dat hadden ze niet van hem verwacht. De naaister legt een hand op zijn arm om hem te kalmeren.

“Het spijt me,” mompelt hij. Hij kan zijn ogen niet afhouden van het briefje.

“Weet jij wie D is?” vraagt Lisa.

Noa knikt, maar zegt verder niets.

“Wil je het ons vertellen?” vraagt ze weer. Vlakbij hem trekt ze een stoel naar achter. “Ga zitten Noa, je bent duidelijk van streek, net als wij.”

Met een plof zakt hij op de stoel, alle kracht is uit zijn lichaam verdwenen. Hij knikt. “Ik zal jullie alles vertellen. Ook als dat betekent dat ik daarna het huis uit moet.”

Meteen zoekt iedereen een plaats aan de tafel. Ze wachten met spanning tot hun stoere huisgenoot met het verhaal komt wat duidelijk moeilijk voor hem is.

“Jullie weten dat ik een huurling was.” Hij kijkt rond de tafel. Alle vijf knikken ze. Mimi had het aan Lisa verteld, zij weer aan Claire en zo ging het verder door de inwoners van het huis. Eigenlijk was het niet nodig, want aan zijn postuur en gezicht is het al te zien. Noa haalt uit een broekzak drie foto’s die hij op tafel legt. Ze gaan van hand tot hand en iedereen bekijkt ze, terwijl Noa vertelt.

Hij was de teamleider van een hechte groep huurlingen. Tijdens een gevecht moest hij kiezen tussen de lokale bewoners beschermen of zijn team. Met instemming van zijn teamleden koos hij voor de bewoners, want zij konden stuk voor stuk voor zichzelf zorgen. Door stom toeval kwam een teamlid om. Zijn manschappen besloten onderling om het stil te houden, aangezien de man geen familie had die hem zou missen, wat voor velen van hen hetzelfde was. Ze wilden Noa beschermen. Stuk voor stuk stonden ze achter de beslissing, zelf zouden ze ook de bewoners hebben willen beschermen. Uit dankbaarheid voor de redding van het dorp kreeg Noa het medaillon dat hij om zijn nek draagt. Hij haalt het tevoorschijn, wrijft een keer erover, kust het en laat het weer achter zijn T-shirt vallen.

“Het is een oude munt en het is een erfgoed van het dorp,” legt hij verder uit. “De dorpelingen vinden dat ik hun beschermer ben en dus recht heb op hun erfgoed. Ik draag het sindsdien als herinnering aan die tijd. Om me voor te houden dat ik altijd de juiste beslissing moet nemen.”

Hij denkt even na en gaat verder. “Hierna had ik genoeg bloed en ellende gezien. Ik had behoefte aan rust in mijn leven. Ik nam ontslag bij het leger en kwam weer naar mijn eigen land.”

“Wie is D?” vraagt Lisa weer.

“Danni,” antwoordt Noa. “Hij is de linkse op die foto.” Hij wijst naar de foto van de drie onherkenbare huurlingen in hun beschermende kleding. “Danni was een teamlid van me en een vriend, tenminste dat dacht ik. Hij was een goede gozer, steunde altijd mijn beslissingen, dekte mijn rug altijd. We waren maten. Hij moet een groot probleem hebben om zoiets als dit te doen.”

Het is even stil in de keuken. Iedereen moet dit heftige verhaal even verwerken. Weer legt Lisa een hand op zijn arm.

“Jou treft geen blaam Noa.”

Hij haalt zijn schouders op. “Jullie weten het nu het hele verhaal,” mompelt hij. “Ik zal me eeuwig schuldig voelen. En nu wrijft die schoft het nog eens in door Mimi te ontvoeren!” Hij klinkt heel boos.

Claire kijkt de tafel rond. “Wat kunnen we doen om het geld bij elkaar te krijgen?”

Noa kijkt haar verbaasd aan. “Willen jullie dat echt voor me doen? Moet ik mijn boeltje niet pakken en het huis uit?”

Jean Paul loopt naar hem toe. “Natuurlijk niet maat. We lossen dit samen op.” Hij geeft zijn vriend een bemoedigende klop op de schouder.

De anderen stemmen in.

“Ik heb een idee,” zegt Lisa met een glimlach. Hoopvol kijken de huisgenoten haar aan.