Hoofdstuk 46 – Het houdt niet op

Op een middag is Laura met haar vier kinderen op bezoek. Laurens is met zijn zeventien jaar de oudste. Dan komt Lynn, veertien jaar. Dottie is vier en Bobbie sluit de rij als peuter. De kinderen lijken geen van allen op elkaar.

Ze heeft haar zus Claire alweer een hele tijd niet gezien en bekent dat haar oudste kinderen per se mee wilden komen, omdat ze nieuwsgierig zijn naar het huis en alle bewoners.

Frits komt door de achterdeur de keuken binnen. Met een verslagen gezicht ploft hij op een stoel. Zijn collega Ken sluit de keukendeur en gaat naast hem zitten. Hij werpt een blik op Laura, strijkt zijn haren glad en trekt de stropdas van zijn uniform recht.

“Ik ben op non-actief gesteld,” zegt Frits schor.

“Hoe komt dat nou?” vraagt Flora. Zij en Mimi komen net thuis met de boodschappen.

“Er is een anonieme tip binnengekomen waardoor ik beschuldigd word van corruptie!”

De twee oudste kinderen van Laura gaan verrukt overeind zitten, maar zeggen geen woord.

Stomverbaasd laat Flora de boodschappentas uit haar handen vallen en omhelst hem.

“Och schatje toch,” mompelt ze in zijn haren.

Mimi ploft aan de andere kant van de tafel op een stoel.

“Het wordt steeds erger,” zegt ze zacht. Ze somt de problemen op terwijl ze met haar vingers meetelt.

“Eerst de brievenbus. Vervolgens de tas van Claire die werd gestolen en de adresfraude. Mijn beschuldiging op Marktplaats. De dikke rekening van een auto die Marc nooit gehuurd heeft… en nu jouw beschuldiging van corruptie. Er lijkt geen eind aan te komen.”

De boodschappen staan vergeten in de tassen op de grond.

Ken is door Frits van alles op de hoogte gebracht en vertrouwt iedereen in huis.

“Samen gaan we zijn onschuld bewijzen. Hoe weet ik nog niet,” zegt hij. Troostend legt hij een hand op de schouder van zijn collega.

“Onderweg hierheen, hebben we besloten dat ik de officiële weg ga onderzoeken, terwijl Frits tijdens zijn schorsing de onofficiële weg kan volgen. Samen zullen we zijn onschuld bewijzen. Er gaat een eind aankomen,” besluit hij ferm.

Zijdelings kijkt hij naar Laura. Ze is zo mooi! Laura bloost. Laurens geeft grijnzend zijn zus een por.

Op een namiddag komt Lisa met rode ogen beneden in de keuken.

Claire en Marc zijn samen met het avondeten bezig.

“Wat is er nu weer gebeurd?”

Lisa ploft op een stoel, legt haar hoofd op haar armen en barst opnieuw in tranen uit. Claire gaat naast haar zitten en slaat een arm om haar vriendin heen.

“Huil maar even flink uit, liefje,” moedigt ze haar aan.

Lisa tilt haar betraande hoofd op en mompelt tussen snikken door.

“Al mijn geld is verdwenen bij de bank.”

Ze slaakt een kreet en snikt van verdriet.

Claire wacht rustig af.

Als Lisa wat tot bedaren is gekomen, legt ze het verder uit.

“Mijn bankrekening staat op nul. Precies nul. Al mijn geld is verdwenen!”

Iedereen heeft zijn of haar deel van het losgeld van Mimi weer teruggekregen. Lisa had het weer op de bank gestort en nu is alles weg.

“Je moet contact opnemen met de bank,” adviseert Marc, die aardappels schilt met een mand op schoot en een pan water voor zich op tafel. “Ik vraag aan Mimi of ze een afspraak voor je maakt.”

Lisa knikt en begraaft haar gezicht weer tegen haar vriendin.

Enkele dagen later zit ze samen met Claire, voor mentale ondersteuning, tegenover een jonge dame in het bankgebouw. Lisa ziet op haar naambordje dat ze Ingrid heet.

De bankmedewerkster klikt een paar keer op haar toetsenbord en fronst. Ze kijkt op van haar computerscherm.

“U hebt onlangs een creditcard aangevraagd en vervolgens het volledige bedrag opgenomen,” legt ze uit.

Verbaasd kijken de vriendinnen haar aan.

“Ik heb geen creditcard aangevraagd!” roept Lisa uit.

Ingrid haalt haar schouders op.

“Toch staat het hier,” zegt ze op rustige toon.

“Ik weet het absoluut zeker,” houdt Lisa vol.

De jonge dame denkt even na.

“Als u het zeker weet, dan is dit waarschijnlijk een fraudegeval. Soms wordt post uit een brievenbus gehaald om zo aan persoonlijke gegevens te komen.”

“Ja, dat is enkele weken geleden gebeurd,” zegt Claire.

“U had meteen uw rekening moeten blokkeren,” legt Ingrid uit.

“Oh, daar hebben we geen van allen aan gedacht,” zegt Claire met haar hand voor de mond. “Alleen mijn rekening is geblokkeerd toen mijn tas is gestolen. De post lag een stukje verderop op straat.”

“Ja, waarschijnlijk zat er voor u een bankafschrift bij, wat de dieven hebben gehouden. Bankrekening blokkeren is een drastische maatregel,” zegt de vrouw tegenover haar. “Maar beter het zekere voor het onzekere.”

Ze kijkt Lisa en Claire aan.

“Ik kan uw rekening en de creditcard blokkeren, maar verder kan ik niets voor u doen. Ik moet u helaas zeggen dat u uw geld kwijt bent.”

Mimi helpt Marc met de rekening van het autoverhuurbedrijf. Ze wint advies in bij de rechtsbijstandverzekering. Die adviseren om de rekening niet te betalen. “Natuurlijk betaal ik die niet,” zegt hij boos. “Ik ga toch niet betalen voor iets dat ik niet gehuurd heb.”