Hoofdstuk 15 – Leven gaat verder

Jean Paul en Lana zijn even klaar met grote klussen voor het huis en werken in het schuurtje aan kleine meubels voor het huis. Ze hebben het een open rek tegen de achtermuur voor handdoeken in de badkamer al eerder gemaakt, maar het is ook handig om onder het raam nog een rek te maken om gebruikte handdoeken aan te hangen. Ze maken ook nog een stoel met armleuningen, want dat is gemakkelijk bij het kleden of ontkleden.

Een zelfde leunstoel komt in de werkkamer van Lisa en Mimi. Ze hangen er ook nog een spiegel op zoals die van de badkamer. Lana schildert alle nieuwe meubels en de ramen van de meidenkamer.

Lisa heeft een deel van haar stoffen in het wandrek van de werkkamer opgeborgen en komt tot de conclusie dat het niet genoeg is om alles kwijt te kunnen. Ze heeft ook al twee kasten van het bureau in gebruik. Mimi heeft niet zoveel ruimte nodig voor haar werk, dus de derde kast is voor kantoorspullen. Lisa heeft nog zoveel stoffen meer. Voor een naaister is het bijna onmogelijk om een stof niet te kopen als het oog erop valt. Gelukkig mocht ze bij de verhuizing naar hun nieuwe huis alles bij haar baas in een opslagruimte opbergen. Dat ze nu een deel hierheen kan halen, vindt ze heel fijn.

Mimi zit tevreden naast haar aan het bureau te werken en gaat regelmatig boodschappen doen voor Claire. Ze praten af en toe over allerlei dingen, maar werken overwegend in prettige stilte. Vanmiddag heeft ze een bedelaar het wisselgeld van de boodschappen gegeven. “Hij zag er zo verslagen uit,” zegt ze tegen Lisa. “Ik heb medelijden met hem.”

“Er is niet veel dat je voor hem kunt doen,” zegt Lisa. “Hij zal zelf zijn weg moeten vinden in de maatschappij.”

“Ik vind het heel moeilijk om te accepteren,” zegt ze bedenkelijk. “Ik wil graag iets voor hem doen.”

“Je bedenkt wel iets.”

Op een avond roept Lisa Jean Paul naar de werkkamer. “Ik heb iets voor je.”

“Eindelijk mag ik het weten,” roept hij uit en rent naar haar toe in zijn ochtendjas. Op het bureaublad ligt een stapel blauwe handdoeken en washandjes.

“Voor jou,” zegt Lisa.

De ogen van Jean Paul stralen. Hij is heel blij.