Hoofdstuk 35 – Louche hotel

Mimi zit op het voeteneind van het bed en kijkt al twee dagen tv. Normaal kijkt ze nooit tv, maar nu heeft ze niets anders te doen. Haar handen zitten vastgebonden op haar rug en haar enkels zijn samengebonden met een ketting aan de poot van het bed. Op haar mond zit een stuk tape. Op de rand van de tv kast staat een fles water met een rietje voor haar klaar, dat precies past in het gaatje in de tape. Ze kan er net bij als ze op haar knieën gaat zitten. Het terug op bed gaan zitten is moeilijk. Ze vindt er niet veel aan wat er op tv is, tekenfilms zijn nog wel te doen.

Als Danni aanwezig is, heeft ze meer vrijheid. Als hij weg is, wordt ze zo geboeid achtergelaten. Ze krijgt op tijd eten en drinken. Het eten is redelijk, maar absoluut niet zoals Claire kookt. Het eten is al net zo saai als haar dagen en ze heeft tijd om te denken. Ze maakt zich zorgen over haar huisgenoten, wie weet wat zij ondertussen voor gevaarlijke dingen doen. Ze mist haar familie ontzettend. Dat is iets waar ze nooit eerder over na heeft gedacht. Voor de tweede keer in haar leven voelt ze zich thuis op een plek. De eerste keer was de balletacademie. Op haar tiende verjaardag kreeg ze de brief dat ze geselecteerd was voor de academie. Ze voelde zich als een vis in het water daar. Ze was goed en toen ze met Marc ging dansen werd ze nog beter. Ze was al geselecteerd voor de hogere opleiding. Tijdens een auditie leek het alsof haar knie in brand stond. De knieblessure was zo ernstig dat ze niet meer kon dansen. Ze was pas zeventien jaar oud. Ze moest ermee stoppen en dat brak haar. Dansen was haar droom. Ze raakte in de put. In de herstelperiode kreeg ze steun van Lisa en Marc en haar andere vrienden van de school. Na een gesprek met Lisa besloot Mimi programmeur te worden. Tijdens die opleiding kwam ze er weer bovenop, ze kreeg weer energie. Een voor een verbraken de vrienden van school het contact met haar, zelfs Marc, maar Lisa liet haar niet los. Ze is de beste vriendin die iemand kan wensen, denkt Mimi met een trieste glimlach.

Jean Paul en Lana gaan hun werkplaats in om een grote kist te verbouwen tot kluskar. Ze maken er wielen onder en een trekstang. Ondertussen maakt Lisa een witte vilten hoed voor Jean Paul. Ze hebben weinig tijd, dus trekken ze hun overalls aan. Lisa stopt de haren van Lana onder een hoofddoek. Tot slot steekt ze wat penselen in een zakje bij Lana en witte poetsdoeken in de zakken van de broek van Jean Paul. Claire staat er bewonderend bij te kijken hoe het duo getransformeerd wordt door een klusteam.

Het tweetal gaat opgewonden naar het hotel en stapt in volle klusuitrusting met hun karretje met klusspullen naar binnen. Tegen de ongeïnteresseerde baliemedewerker hangen ze het verhaal op dat ze zijn ingehuurd door Jan Schaap, de eigenaar, om een natte muur in kamer 15 opnieuw te schilderen. Jean Paul heeft op het sleutelbord gezien dat die kamer beschikbaar is. Even kijkt het gezicht van de man verbaasd, maar dan betrekt het weer. Met een handgebaar worden ze naar boven gestuurd. De man kan zijn ogen amper van het beeldscherm achter de balie houden.

Jean Paul aarzelt. “Kunnen we de sleutel meekrijgen?”

De baliemedewerker zucht vermoeid, neemt achter zich de sleutel van het rek en gooit die hem toe. Handig vangt Jean Paul hem op.

Op weg naar de lift geeft hij zijn vriendin een knipoog. Ze kunnen hun gang gaan. Met de lift gaan ze naar boven en zoeken de verlaten kamer op. Daar stallen ze hun spullen uit.

Als alles zover is, gaat Lana de gang weer op. Onderweg bestudeerd ze het vluchtplan om te weten hoe het hotel in elkaar zit. Ze fluit bij elke deur een deuntje waarvan ze zeker weet dat Mimi het herkent. Bij een deur hoort ze een gedempte kreet. Snel rent ze terug naar Jean Paul om hem te roepen.

“Ik denk dat ik haar heb gevonden.”

Lana rent terug, knielt voor de deur en peutert het slot open met wat handig gereedschap uit een etui. Jean Paul staat naast haar als ze met een brede grijns de deur op een kier opent. Hij doet verbaasd een stap achteruit met zijn handen omhoog. “Ik wil niet weten hoe je dit geleerd hebt,” fluistert hij.

In de kamer zien ze Mimi geboeid op het bed zitten. De ogen van haar vriendin worden groot van verbazing als ze het tweetal herkent. Lana legt een vinger op haar mond, want ze willen geen geluid maken. Ze snelt naar haar toe om haar te omhelzen, terwijl Jean Paul met een mes de boeien doorsnijdt. Zonder een woord te zeggen rennen ze naar de kamer waar hun spullen staan.

Jean Paul kijkt door het raam naar buiten. “Er loopt iemand over de parkeerplaats, maar hij is nog ver weg.” Hij kijkt Mimi aan. “De man is in het zwart gekleed en ziet eruit als een huurling.”

Ze knikt. “Dat is Danni.”

“We moeten opschieten,” zegt Jean Paul en wijst naar de kar.

Mimi vouwt zich op in het karretje, door het vele dansen is ze soepel. Haar vrienden stapelen de kleine trap en verfspullen bovenop haar. Ze is niet meer te zien. Met bonzend hart gaan ze naar beneden en verlaten de lift bij de receptie, maar de baliemedewerker kijkt niet eens op.

Door de achterdeur verlaten ze het hotel. Op de parkeerplaats om de hoek zien ze Danni de receptie binnengaan. De klussers met het karretje snellen de parkeerplaats over. Mimi smoort een kreet, haar tanden klapperen door het geweld.

Vanaf een afstand kijken Noa en Marc toe hoe het tweetal in een zijstraat verdwijnt. Voor alle zekerheid zijn ze in de buurt gebleven. Ze zien Lana en Jean Paul vertrekken. Lana duwt met een gelukszalige glimlach op haar gezicht en Jean Paul trekt met een tevreden blik de kar vooruit. Noa en Marc zuchten opgelucht. Mimi is veilig. Ze kunnen verder met hun plan.