Hoofdstuk 44 – De bouwaanvraag

Lana dwaalt alleen door de toekomstige suite van Mimi en Noa. Het is stil, veel stiller dan boven in het huis. Ze blijft staan voor de muur waarachter de trap schuilgaat en legt haar handen ertegen. De muur is koel en stevig onder haar handpalm. Ze duwt voorzichtig haar neus ertegenaan en ademt een paar keerdiep in. Ze ruikt de oudheid van de muur: gestookt hout, oude schimmel en kruiden.

In haar rechteroor hoort iemand fluisteren. Ze begrijpt niet wat er gezegd wordt.Geschrokken kijkt ze op, maar ziet niemand. Ze loopt naar de opening van de tovenaarskamer. Ineens weet ze wat ze met deze tweekamers kamer wil gaan doen – en hoopt dat Mimi en Noa het ermee eens zijn.

In zijn spaarzame tijd zoekt JP naar het mechanisme dat de muur heeft verschoven, maar hij zoekt vruchteloos. Uiteindelijk kan hij niet anders dan concluderen dat het in een dubbele muur verstopt zit. Hij baalt ervan; zijn handen jeuken om het een grondige smeerbeurt te geven.

Noa en Mimi gaan kijken in hun toekomstige woonruimte. Lana volgt hen.

“Ik wil jullie graag vertellen wat ik van plan ben,” zegt ze.

“Ik ben heel benieuwd naar jouw ideeën,” zegt Mimi.

Lana legt het uit. Het stel kijkt elkaar even aan – en gaat akkoord.

Aan het einde van de volgende week is de bouwtekening klaar. Claire maakt een afspraak bij de gemeente voor de bouwvergunning; de week daarop kan ze terecht. Lisa gaat mee voor morele steun.

Na een lange wachttijd zijn ze eindelijk aan de beurt. Claire legt uit wat het plan is. Sheila, de baliemedewerkster, kijkt fronsend op de computer en vervolgens naar Claire aan de andere kant van de balie.

“Volgens onze gegevens staat u op een heel ander adres ingeschreven, mevrouw,” zegt ze. “En dus kunt u geen vergunning aanvragen.”

Claire en Lisa kijken elkaar stomverbaasd aan.

“Hoe kan dat nou?” vraagt Claire. “Wilt u nog eens kijken?”

Sheila controleert haar gegevens opnieuw. “Ja, het klopt echt. U staat niet op dit adres ingeschreven.”

“Lisa en ik hebben het huis samen gekocht. Ik zal u bewijzen dat ik hier wél woon,” zegt Claire resoluut. Goed voorbereid als altijd, haalt ze rekeningafschriften van het waterleidingbedrijf uit haar tas, op haar naam. Met een tevreden gezicht legt ze de papieren op de balie.

Verbaasd bekijkt de ambtenaar haar rekeningen. Claire blijft koel en haalt ook een afschrift van de elektriciteit en verzekering tevoorschijn.

De baliemedewerkster slaakt een zucht van opluchting. “Ik geloof u volledig, mevrouw. Waarschijnlijk heeft iemand een smerige grap met u uitgehaald,” zegt ze. “Mag ik kopieën maken van uw papieren?”

Claire knikt. “Natuurlijk. Zoveel u wilt.”

Na enige tijd krijgt ze haar administratie weer terug. Sheila overlegt kort met een collega aan de telefoon.

“We leggen dit voor aan onze fraudespecialist. We verwachten dat het ongeveer een week duurt om het op te lossen. Eind volgende week belt mijn collega of ik u terug.”

Na de tegenvaller nemen Claire en Lisa hoopvol afscheid.

Als ze thuiskomen, staat Elise in de keuken tegenover een boze man, ieder aan een kant van de tafel. Ze draagt een onverwacht kleurig pakje. JP staat naast zijn moeder met een ongelukkige uitdrukking op zijn gezicht.

Wanneer Claire haar tas op de tafel zet, zegt Mimi zacht tegen haar en Lisa: “Dit is de vader van JP. Hij wil zijn vrouw terug.”

Lisa loopt meteen naar de oudere vrouw en slaat een arm om haar heen.

“Wij zijn bij je,” fluistert ze in het oor van haar nieuwe vriendin.

“Blijf van mijn vrouw af,” zegt Bernard woedend.

“Wil je dat ik mijn arm weghaal, Elise?” vraagt Lisa.

De oudere vrouw schudt haar hoofd.

“Jij bepaalt mijn leven niet meer, Bernard,” zegt ze. “Ik ben klaar met je bazige gedrag. Je hebt al veel te lang mijn leven bepaald. Ik wil niet meer bij je wonen. Ik wil vrij zijn en van je scheiden.” Ze knikt, als om haar woorden kracht bij te zetten.

“Mama blijft voorlopig hier logeren, pa,” zegt JP. “Over haar hoef je je geen zorgen te maken. Ga naar huis en denk eens na over hoe je al die jaren haar leven hebt bepaald.” Hij begeleidt zijn vader naar de buitendeur.

“Je hoeft hier ook niet meer terug te komen,” voegt hij er dapper aan toe. ‘Koekje van eigen deeg,’ denkt hij.

Vloekend stampt zijn vader naar buiten en smijt de deur achter zich dicht.