Hoofdstuk 43 – Grote veranderingen

Nu de eerste fase van de verbouwing klaar is, kunnen de appartementen worden ingericht. Claire en Marc hebben een vaste trap naar de verhoogde slaapruimte gekregen, net als Lisa, maar dan in spiegelbeeld.

Noa en Mimi kopen een tweedehands bed dat ze onder de slaapverdieping zetten. Claire en Mimi maken samen het bed op. Er is weinig ruimte voor kleding. JP heeft andere dingen te doen, dus in dezelfde tweedehandswinkel vinden ze een

rekje dat precies onder de trap past. Lisa levert een rek in waar ze haar stoffen in bewaarde. Ter vervanging maakt Lana een plank boven haar werktafel en in een mum van tijd ligt het rek vol.

Frits zegt zijn huur op en verhuist met Flora naar de kamer van JP en Lana. Hij heeft een box gehuurd om zijn spullen op te slaan tot hun eigen appartement klaar is.

Enkele weken later komt Elise, de moeder van JP, achterom gelopen. De broers kijken haar stomverbaasd aan. Zwijgend begeleiden ze haar naar de keuken, waar de meeste bewoners toevallig al zijn. Lisa werpt een blik op haar bedrukte gezicht en zet haar zwijgend een kopje thee voor.

“Wat is er aan de hand, mam?” vraagt JP bezorgd. Hij had meteen gezien dat er iets niet goed is.

“Ik ben weggegaan bij mij Bernard. Ik wil scheiden,” zegt Elise.

“Dat verbaast me niet,” zegt JP somber. “Pa is erg veranderd. Waarom nu?”

“Ik heb jullie prille geluk gezien. Door alles wat er verteld is – en niet verteld – ben ik gaan nadenken. Ik kan de bazigheid van Bernard niet meer verdragen.”

“Ik ben mezelf kwijtgeraakt, een niemand geworden, een deurmat waar hij zijn vuile voeten aan afveegt.”

“Oh dit is heftig,” fluistert Lisa, terwijl ze nadenkt. “Als je het niet erg vindt om veel trappen te klimmen, mag je wel een tijdje bij mij logeren. Het nieuwe appartement is net klaar.” Inwendig kijkt ze bedenkelijk naar de beschikbare ruimte.

“Ik hoopte al op een slaapplaats. Dank je wel.” Elise knikt naar Lisa en kijkt vervolgens naar Jean Paul. “Mijn koffer staat voor het huis. Wil je die voor me gaan halen liefje?”

Op een zaterdagmiddag gaat JP met Lana, Frits en Noa op zoek naar de ingang van de ruimte tussen de trap naar de kelder en de werkplaats.

Lana rent enthousiast vooruit. “Ik heb een idee waar ik de ruimte kan openen,” zegt ze. “Weten jullie nog die steen met de kersen erop?” Ze loopt er direct naartoe en wijst hem aan. “Daar.” Ze houdt het schort van Noa opzij, zodat de anderen hem goed kunnen zien.

“Aan jou de eer,” zegt JP lachend. “Jij hebt hem gevonden.”

Lana duwt haar hand tegen de steen. Eerst gebeurt er niets. Dan klinkt een luide knal, gevolgd door een oorverdovend schurend geluid – maar niet waar ze het verwachten. Automatisch bukt Lana zich met haar handen aan haar oren. “Het is in de gang!” roept ze. Ze springt op en rent de werkplaats uit.

In de gang zien ze hoe de muur langzaam opzij schuift. Dan wordt het stil. JP, Noa en Frits blijven verbijsterd achter haar staan. Er is een getande opening ontstaan met daarachter een donkere ruimte.

JP tovert een zaklamp uit zijn broek tevoorschijn en schijnt naar binnen. Ze

lopen behoedzaam rond, onder de indruk van wat ze zien. Zelfs Lana zegt niets en blijft rustig naast haar vriend.

De ruimte is prachtige, eeuwenlang verlaten is en dik onder het stof. De vloer bestaat uit oude rode tegels in een oud patroon gelegd. De ruw gestucte wanden zijn crèmekleurig en het plafond rust op zware eiken balken.

Links achterin bevindt zich een gebogen deuropening. JP laat zijn lichtbundel erin verdwijnen.

“Dit moet de ruimte onder de trap zijn.”

Ze ontdekken een boekenrek met antieke boeken, roodstenen potten en vazen, glazen stopflessen op driepoten, inktpot en ganzenveren, gedroogde kruiden en nog veel meer. Links staat een oude kist, met nog meer boeken erop. Voorzichtig leggen ze de boeken op de grond om erin te kijken. Nog meer boeken – sommige met bladgoud.

“Wauw,” fluistert Lana. “Het lijkt wel of hier een tovenaar heeft gewoond.”

De mannen lachen zacht.

JP onderzoekt de ruimte nauwkeurig en knikt tevreden. De muren zijn solide; hier kunnen ze op verder bouwen. Hij haalt een meetlint tevoorschijn en geeft zijn broer instructies.

“Dit wordt een mooie plek voor Mimi en mij,” zegt Noa tevreden. Hij voelt zich gelukkig. Nooit had hij verwacht zoveel geluk in zijn leven te vinden: een prachtige vrouw, goede vrienden en een geweldig huis.

Diezelfde middag nog vult JP op zijn schetsen voor de nieuwe verdiepingen de maten in, zodat ze naar een bevriende bouwkundig tekenaar kunnen. Die beloofd de tekeningen en berekeningen zo snel mogelijk af te ronden. Ze kennen elkaar al vanaf de opleiding; Gabe heeft alleen verder gestudeerd. Nu is het wachten op de volgende fase.